Chociaż nowe gry nie zawsze przynosiły znaczne skoki graficzne, zaskakiwały użytkowników liczbą funkcji, które mogą teraz zaoferować. Stało się tak dzięki nowym usługom dostarczonym przez Nintendo wraz z premierą konsoli, począwszy od nowego zestawu elementów sterujących, a skończywszy na standardowej infrastrukturze online (WiiConnect24), która umożliwiała darmowe granie online.
Nośnik danych
Gry Wii są dystrybuowane przy użyciu zastrzeżonego formatu dysku o nazwie Wii Optical Disc (wiem, nazwa nie mogła być bardziej oczywista). W każdym razie Matsushita/Panasonic zaprojektował ten format w oparciu o tradycyjną płytę DVD, dodając niestandardowe funkcje, takie jak burst cutting area na wewnętrznej części dysku, aby zapobiec nieautoryzowanym reprodukcjom.
Standardowe gry są prezentowane w fizycznym pudełku i na dysku.
Małe gry (WiiWare) i emulowane gry (Virtual Console) można kupować i pobierać przez Kanał Sklepowy.
Dysk Wii zapewnia 4,7 GB (w przypadku jednowarstwowego) lub 8,54 GB (w przypadku dwuwarstwowego) wolnego miejsca. Często zawierają dwie partycje: Pierwszą na aktualizacje systemu, a drugą na rzeczywistą grę.
Niektóre gry, takie jak Super Smash Bros. Brawl, zawierały więcej partycji do przechowywania wielu gier Virtual Console, które były uruchamiane w głównej grze.
Tworzenie
Zgodnie z tradycją, Nintendo dostarczyło zestaw deweloperski. Ten nazywał się NDEV i miał kształt powiększonej czarnej cegły. NDEV jest dostarczany z rozszerzonym WE/WY i dwukrotnie większą ilością MEM2 (łącznie 128 MB) do celów debugowania.
Oficjalny pakiet oprogramowania nazywał się Revolution SDK i zawierał różne narzędzia, kompilatory, debuggery i frameworki do wykonywania prac programistycznych (głównie w ** C/C++). Nintendo rozpowszechniało kolejne aktualizacje za pośrednictwem portalu internetowego o nazwie Warioworld.com** (teraz offline/przekierowanego), do którego dostęp mieli tylko zatwierdzeni programiści.
Oficjalny SDK opiera się na wywołaniach IOS do interakcji ze sprzętem Wii, dlatego aktualizacje IOS są często skorelowane z aktualizacjami SDK.
Powrót do Home
Biorąc pod uwagę wszystkie ulepszenia oprogramowania tej konsoli, może Cię zaskoczyć, że gry wciąż działają na gołym metalu, co oznacza, że mają pełną kontrolę nad Broadwayem, ale nie Starlet (stąd zaimplementowane są tutaj mechanizmy bezpieczeństwa). Nie trzeba dodawać, że zachowanie gry nadal podlega zatwierdzeniu przez Nintendo przed dystrybucją.
Menu home pokazujące się w grze.
Ten ekran również musi być uwzględniony.
Powiedziawszy to, istnieją pewne funkcje w różnych grach, które w jakiś sposób wyglądają strasznie identycznie. Czy pamiętasz na przykład słynne Menu HOME? Naciśnięcie przycisku 'HOME' na Wiimote uruchomi wyskakujące okienko w grze, umożliwiając użytkownikowi powrót do menu systemowego bez konieczności ponownego uruchamiania konsoli. Biorąc pod uwagę, że system operacyjny nie zapewnia tej funkcji, w jaki sposób wszystkim udało się stworzyć ten sam interfejs graficzny?
Odpowiedź jest prosta, Nintendo zawarło w swoim SDK kilka obowiązkowych bibliotek, które gry muszą zawierać. Okazuje się, że jedna z nich rysuje ten ekran. Co więcej, jest to powód dla którego, jak się przekonasz, tylko aplikacje homebrew zawierają 'oryginalne' projekty menu home.
Oficjalne menu HOME jest jednym z około 200 wymagań, które gry musiały spełnić, zgodnie z dokumentem Wii Programming Guidelines (znajdującym się w oficjalnym SDK). Inne wymagania polegały na wyświetleniu ekranu 'Przypomnienie o Pasku Wii' (który jest tylko obrazem BMP) na początku gry, po którym następowała kolejna reguła, która dyktowała sposób interakcji z nim.
Spersonalizowane tytuły
Kanał Mii pozwala bawić się własnym 'Mii'...
...który następnie pojawia się w twoich grach.
Wii Music (2008).
Kolejną nową funkcją, na którą chciałbym zwrócić uwagę, jest wprowadzenie Mii, pewnego rodzaju awatarów, które użytkownicy mogą tworzyć za pomocą dedykowanego kanału o nazwie Kanał Mii.
Ale zabawa na tym się nie skończyła, ponieważ gry mogły również pobierać te nowo stworzone Mii, aby spersonalizować rozgrywkę.