Gry są pisane głównie w asemblerze 68000, podczas gdy sterownik dźwięku jest zaimplementowany w asemblerze Z80. Oba znajdują się w ROM kartridża i mogą mieć rozmiar do 4 MB bez potrzeby korzystania z mappera.
Dodatkowe funkcje
Pod względem możliwości rozbudowy ten projekt nie był tak modułowy jak NES czy SNES. Stąd późniejsze dodatki, takie jak 32x (który zawierał nowy chipset, który przejmuje 68k) musiały ominąć VDP (stąd potrzeba 'Connector Cable').
Wyprodukowano tylko jeden niestandardowy chip dla kartridży, Sega Virtua Processor (rebranding Samsunga SSP1601, 16-bitowego cyfrowego procesora sygnałowego), który wytworzył wielokąty następnie zakodowane w postaci kafelków (aby VDP mógł je odczytać). W każdym razie dostarczono z nim tylko jedną grę, ponieważ SVP okazał się bardzo drogi w produkcji.
Wczesne próby networkingu
Zanim usługi online zostały powszechnie przyjęte (i ustandaryzowane), firma Sega próbowała szczęścia z Sega Meganet, usługą dial-up do gier. Meganet wymagał od użytkowników zakupu osobnego akcesorium o nazwie Sega Mega Modem, a następnie podłączenia go z tyłu konsoli (gdzie znajdywało się złącze DE-9) i na koniec, podłączenia go do linii telefonicznej. Gry traktowały wtedy modem jako inny kontroler, z dodatkiem komunikowania się z nim szeregowo (w przeciwieństwie do enkodowania równoległego używanego przez kontrolery).
Tak czy inaczej, ta funkcja trwała tylko kilka lat, zanim Sega usunęła złącze DE-9 w przyszłych wersjach i całkowicie wyłączyła usługę.