Zamiast umieszczać wiele gotowych chipów na płycie głównej, Nintendo zdecydowało się na pojedynczy chip do przechowywania (i ukrywania) większości komponentów, w tym procesora. Ten typ chipa nazywa się 'System On Chip' (SoC), a ten znaleziony na Game Boyu jest określany jako DMG-CPU lub Sharp LR35902 .
To powiedziawszy, głównym procesorem jest Sharp SM83 i jest to mieszanka Z80 i Intel 8080. Działa z częstotliwością ~4,19 MHz.
Sam Z80 jest nadzbiorem 8080, więc co tak naprawdę SM83 ma, a czego nie ma z tych dwóch?
- Ani rejestry
IXiIYZ80, ani instrukcjeINlubOUT8080 nie są dołączone: Oznacza to, że porty WE/WY nie są dostępne. Nie jestem pewien, czy to tylko środek do redukcji kosztów, ale jedno jest pewne: komponenty będą musiały być całkowicie zmapowane w pamięci . - Zaimplementowano tylko zestaw rejestrów 8080.
- Zawiera rozszerzony zestaw instrukcji Z80. Chociaż znajdują się tylko instrukcje manipulacji bitami.
Na koniec dodali także kilka nowych instrukcji, których nie ma ani w Z80, ani w 8080. Myślę, że wyjaśnianie ich pojedynczo wykracza poza zakres tego artykułu, ale główną ideą jest to, że optymalizują one pewne operacje uwarunkowane sposobem, w jaki Nintendo/Sharp rozmieścili sprzęt.
Dostępna pamięć
Nintendo zamontowało 8 KB RAM do użytku ogólnego (nazywanego przez nich Work RAM lub 'WRAM') . Zauważ, że jest to czterokrotnie więcej niż ta, którą zawierał NES.
Dostęp sprzętowy
SM83 obsługuje 8-bitową magistralę danych i 16-bitową magistralę adresową, dzięki czemu można zaadresować do 64 KB pamięci. Mapa pamięci składa się z :
- Miejsca na kartridż.
- WRAM i RAM Wyświetlacza.
- WE/WY (joypad, dźwięk, grafika i LCD)
- Kontroli przerwań.